De vier pijlers

De pastoraal kan gebouwd worden op vier grote pijlers, die terug te vinden zijn in de eerste gemeenschap van Christenen, uitgedrukt in de Handelingen van de Apostelen: „Zij die het woord aannamen, lieten zich dopen; … Zij wijdden zich trouw aan het onderwijs (Kerugma = verkondiging) dat de apostelen gaven en aan de onderlinge gemeenschap (Koinonia = gemeenschap), het breken van het brood en het gebed (Leiturgia = liturgie)… Allen die het geloof hadden aangenomen, bleven bijeen en bezaten alles gemeenschappelijk. Ze verkochten have en goed en verdeelden dat onder allen naar ieders behoeften (Diakonia = dienstbetoon). Dagelijks gingen ze trouw en eensgezind naar de tempel, braken bij iemand aan huis het brood, gebruikten samen hun maaltijden in blijdschap en eenvoud van hart, loofden God en stonden in de gunst bij heel het volk. De Heer breidde hun kring dagelijks uit; steeds meer mensen werden gered.”
(Hand. 2, 41-47)

We kunnen dit vertalen naar onze tijd: De parochie (christelijke gemeenschap) moet getuigenis afleggen van een leven waar de liefde, de rechtvaardigheid en de verdraagzaamheid te zien zijn op de gezichten (Koinonia = gemeenschap) en waarbij de zwaksten worden ondersteund (Diakonia = dienstbetoon). De parochie is niet met stenen opgebouwd, maar met de harten van de mensen. De twaalf apostelen hebben de tempel van Jeruzalem en de synagogen van Palestina verlaten om christelijke gemeenschappen op te bouwen buiten de traditionele omheiningen. Onze evangelisatie in deze eeuw (Kerugma = verkondiging) zal ons misschien ertoe verplichten nieuwe wegen te bewandelen en strategieën te vernieuwen. De parochie van morgen zal deze zijn die de gelovigen opbouwen of aanvaarden, door het evangelie opnieuw te lezen, minder met het hoofd en een kritische geest die met ijver tracht om zekere dingen te behouden, maar wel met het hart (Leiturgia = liturgie) in alle vrijheid, met het oog op het leed van de tijd.

Mgr. Lebel zegt: „Daar waar men een parochie opheft, is het minder omwille van het tekort aan priesters, dan wel omwille van de afwezigheid van een groot aantal parochianen.” We zullen ons dus met z’n allen moeten inzetten aan de opbouw van onze parochiegemeenschappen op Paramaribo Noord. Dit kan door zich ten dienste te stellen van Christus en Zijn kerk, door zich met zijn of haar charisma dienstbaar te maken in de verschillende organisaties en groeperingen.

In een artikel van Bernard Mercier, C.ss.R. (Redemptorist) in het Frans tijdschrift Sainte Anne, januari 2000, zegt hij o.a. over de toekomst van de parochies: „Dat wat het overleven van een parochie verzekert, is niet zozeer het aantal van haar leden, als wel de vitaliteit van de parochie. Als er binnen in een gemeenschap het gist of de desem van christelijk leven aanwezig is, dan zal die gemeenschap erin slagen, die leden en medewerkers te vinden,waaraan ze nood heeft.”