NIEUWSBRIEF november 2020 RK PAROCHIE NOORD

WOORD VAN DE PASTOOR

Broeders en zusters in Christus,

In deze laatste maand van het kerkelijk jaar ‘A’ groet ik jullie met de troostende woorden uit de hymne van het liturgisch morgengebed van de dag van Allerzielen. ‘Laat elke Christen die nu rust, al slaapt zijn lichaam onbewust, toch wakker zijn in ’t eeuwig licht en zingen voor Uw aangezicht’. We mochten op 1 november het hoogfeest vieren van Allerheiligen, het feest dat hemel en aarde samenbindt. We herdachten toen reeds al onze geliefden die ons zijn voorgegaan en dus nu met ons samen de grote menigte van heiligen vormen die niemand tellen kan. Laat dat onze hoop op de toekomst zijn met Hem, de Heer Jezus. Een mooiere overgang naar het liturgisch jaar B is eigenlijk niet mogelijk.

Zo zullen wij deze maand het nieuw catechese jaar voor onze kinderen starten. Ook zullen wij de vieringen van het H. Vormsel hebben in onze kerken voor de kinderen van het afgelopen cathechese jaar. Voor deze kinderen betekent het de afsluiting van de initiatie-sacramenten. Onze catechesekinderen mogen zich dan volwaardig lid weten van de katholieke kerk.

Op zondag 22 november a.s. sluiten we het kerkelijk jaar af met het feest van Christus Koning van het Heelal. Een dag om ons te bezinnen op ons leven met onze medemens, onze naasten. Zoals aan het einde van de zaligsprekingen Jezus zegt, ‘wat ge aan de minsten der mijnen hebt gedaan, hebt ge aan mij gedaan’.

Drie dagen later, op 25 november herdenken we onze staatkundige onafhankelijkheid, precies 45 jaar geleden. Een goed moment om ons te bezinnen op wat wij, als Surinamers ervan hebben gemaakt in die 45 jaar. Laten we God bidden om zijn ontferming en vergeving voor al onze fouten en gebreken en om zegen voor de toekomst van dit land en voor de toekomst van onze kinderen.

We zijn dan op 29 november beland bij de eerste zondag van de Advent, de voorbereiding op het Kerstfeest. Laten we, ondanks de beperkingen van de corona-pandemie, ons goed voorbereiden op dit Hoogfeest. Ik wens u allen een gezegende maand november toe.

"Wat aan ons toevertrouwd is"

Onze verantwoordelijkheid voor onze omgeving is een onderdeel van ons geloof en van ons Katholiek zijn. In psalm 8:7 vinden wij de herinnering, dat aan ons al het werk van de schepping toevertrouwd is. In het nieuwe testament lezen wij diezelfde herinnering in Lucas 16:1 - 12, met de herinnering, dat wanneer wij in vertrouwen onze verantwoordelijkheid niet kunnen ontlopen voor wat God aan ons toevertrouwd heeft.

Overtredingen, groot en klein, veranderen ons straatbeeld, in de stad, en raken ook de traditionele leefwijzen waar, in samenspel met de natuur, het dagelijks leven beheerst. Wij leven en werken in een van de groenste landen ter wereld en dit behoort tot ons erfgoed.

In onze directe omgeving kunnen wij ervoor zorgen dat wij niet bijdragen aan zwerfvuil door zorgvuldig met afval, dat wij zelf veroorzaken, om te gaan. Regelmatige schoonmaakmomenten en dit vuil op een verantwoorde wijze plaatsen voor de ophaaldiensten behoren tot onze verantwoordelijkheid. Op deze wijze beschermen wij niet alleen onszelf, maar ook de natuur om ons heen.  

Spreuken 22:6 leert ons, dat wat wij met ons gedrag een voorbeeld zijn voor de jongeren, zodat zij dit met zich meedragen en wanneer zij ouder worden deze wijsheid kunnen delen met anderen. De goede gewoonten en de kwade, zullen zij aanleren van ons, overnemen van ons en mogelijk overdragen aan degenen die hen opvolgen. Laten wij daarom tonen in ons gedrag, wat wij koesteren in ons hart en meekrijgen van ons geloof over onze plaats in de schepping.

Spreuken 25:26 leert ons dat goede gelovigen, die het kwade van anderen toelaten, als een modderige bron met giftig water kunnen zijn. Deze waarschuwing draagt ons op om onze rivieren adequaat te beschermen en, niet over te laten aan hen die grote winst najagen ten koste van ons erfgoed, de schepping, onze groene natuur. Zij, de grote en de kleine mijnbouw operaties, vergiftigen onze waterwegen met stoffen, die blijvend het leven in het water aantasten en een groot gevaar voor mens en dier vormen.

Wij hebben inmiddels een Milieuwet en een Nationale Milieu Autoriteit, die normen kunnen vaststellen en het gebruik van gevaarlijke en giftige stoffen aan strengere regels kunnen verbinden. Door hun rapportages kunnen zij de regering en de internationale gemeenschap ondersteunen om deze grote uitdagingen aan te kunnen.

Op 4 augustus 2020, heeft de wereld tweehonderd doden en meer dan zesduizend gewonden moeten betreuren, door een explosie van gevaarlijke stoffen in op het havencomplex van Beiroet, Libanon. Dezelfde stoffen waarmee in Suriname gewerkt wordt en die in en rondom bewoonde gebieden opgeslagen worden. Wij bidden voor wijsheid, inkeer en bescherming, maar vooral om moed, om behoed te worden voor een dergelijke ramp als in Beiroet, Ter afsluiting, brengen wij in herinnering, Uit de Eerste Brief Korinthiërs 4: 2 dat van de rentmeesters, van ons, verwacht wordt, dat zij betrouwbaar blijven en dat in het oordeel van de Heer, niet alleen het kwaad dat wij begaan, maar ook het kwaad dat wij toelaten, ons aangerekend zal worden

-door Antoon Karg

VERVOLG VAN DE PERSOONLIJKE ERVARINGEN VAN DE VOLWASSENEN CATECHESE

In het vorige gedeelte van deze nieuwsbrief zijn ervaringen opgetekend van de diverse volwassen catechesanten. In dit tweede gedeelte laten we nog anderen aan het woord om met ons hun persoonlijke ervaringen te delen. We zijn hen dankbaar voor hun openhartigheid en wensen allen een gezegend en succesvol en gelukkig leven verder toe in eenheid en saamhorigheid met het gehele Christenvolk, speciaal met onze parochie noord.

Ik voel me thuis bij Jezus.

Bij mij thuis wordt het Islamitisch geloof beleden, vanaf kleins af was de opvoeding dus als een moslim. Echter in mijn tiener jaren begon ik het een en ander te betwijfelen. Ik had immers niet zelf mijn geloof gekozen. Na meerdere gesprekken gevoerd te hebben met vrienden die verschillende geloofsovertuigingen hebben, kon ik zeggen dat ik de meeste interesse had in het Christelijk geloof. Van daaruit begon ik met een goede vriendin de bijbel door te nemen; zij en ik bespraken dan wat we elke dag lazen en hoe we dat konden toepassen. Ook begon ik naar de kerk te gaan. Ik kon toen definitief zeggen “ik voel me thuis bij Jezus”. Op dat moment besloot ik dat ik officieel een Christen wilde worden.

Toen begonnen de catechese lessen. Heel in het begin vond ik het eerlijk gezegd saai, maar al snel begon ik de lessen beter te begrijpen en zodoende werd het leuker. Ook moet ik zeggen dat vooral de interactie tussen studenten onderling en studenten en de begeleiders heeft bijgedragen aan een prettige ervaring. Het was leuk om te zien hoe bepaalde dingen die ik reeds zelf had gelezen in de bijbel van een ander oogpunt werden bekeken.  Doordat ik zoveel leerde, voelde ik hoe ik dichterbij Hem kwam.

Het moment dat bij mij een grote indruk heeft achtergelaten is het doopsel. Het doopsel betekent voor mij een eenwording met de Heer Jezus. Hiervoor kon ik niet praten over iets dat ontbreekt in mij, maar na het doopsel, na de eenwording met de Heer, merkte ik hoe er delen van mij ontbreken als ik mij een tijdje niet bezig heb gehouden met het geloof.
Na de hele ervaring kan ik zeggen dat ik rust gevonden heb; ik wind me minder op, maar ook spreek ik mijn gedachten vrijer uit. Want nu hoef ik mij geen zorgen te maken over wat anderen vinden, de Heer heeft mij lief.

-door Cyrano Mangoendinomo

Eucharistievieringen geven meerwaarde aan mijn dagelijks leven

Mijn ervaringen en leermomenten tijdens de Catechese lessen periode oktober 2019-september 2020. Ik ben bevoorrecht om les te krijgen van zuster Marlene, zuster Astrid, zuster Dorothy en Pater Kumar. Ik ben heel blij dat ik les heb mogen genieten van de bovengenoemde personen, die de les vanuit hun eigen ervaring en invalshoek hebben verzorgd. Hun passie, hun geloof en bovenal het verlangen om ons die kennis over de Vader, zijn Zoon en de Heilige Geest met ons te delen. De eerste dag van de les, moest eenieder vertellen wat onze motivatie is geweest om tot het geloof toe te treden. Ieder mens zoekt weleens een haven, waar men denk dat je vrede zal vinden. Ik had verschillende kerken bezocht c.q. geloofsovertuigingen beleden. Ik heb dan ook meerdere bijbels in mijn bezit. Echter, de bijbel van de RK gemeenschap heeft ook de Deuterokanonieke boeken erin. Het is mij gelijk opgevallen, dat de overige bijbels van de overige organisaties deze boeken niet hebben. Ik lees deze boeken graag, in het bijzonder het boek Wijsheid, naast de evangeliën en de profeten.   

Ik heb de lessen als heel leerrijk ervaren en heeft mij de handvaten aangereikt om de weg die onze Vader heeft uitgestippeld, deze op de juiste wijze te bewandelen. Ik verheugde mij op elke donderdag, waar ik meer over   mijn VADER te weten kwam. De bezoeken en het bijwonen van de Eucharistievieringen geven meerwaarde aan mijn dagelijks leven. Zoals Pater Kumar ooit zei, wanneer je het op een dag mist, dan voel je dat er een leeg gevoel is in je hart. Dat heb ik ervaren. In de kerk, tijdens de vieringen voel ik de aanwezigheid van Heer Jezus. Het is zo prettig om de Heer zijn aanwezigheid te voelen. Het ontvangen van de drie sacramenten, opname in het geloof, de H. Eucharistie, het Doopsel en het Vormsel, hebben elk een bijzondere betekenis en hebben mij als mens een gevoel van meerwaarde gegeven. Het gevoel van herboren zijn in het geloof en als een liefdevol mens, naar je omgeving kijken en het mooie en goede in alle dingen te zien. Het is belangrijk om je aandacht te richten op het koninkrijk van de Heer en het doen van zijn wil, dan zal je ook al het andere krijgen zoals in Matt 6:33 staat geschreven. Zuster Dorothy heeft zo vaak hierop de nadruk gelegd. Ze wilde ons duidelijk maken, dat er geen reden is voor zorgen, want wat de Vader heeft beloofd, vervuld hij ook. De voorwaarde is, dat je zijn koninkrijk moet zoeken en HEM gehoorzamen. Deze woorden zijn mij bijgebleven en ik weet dat HIJ altijd met ons is. Zuster Marlene gaf tijdens haar les aan hoe belangrijk vergeven is. Zoals Matt 6:14-15, moeten we onze medemens hun fouten vergeven, zodat wij ook vergeven kunnen worden. Ik begrijp wel, dat het een proces is en niet een makkelijke taak. Pater Kumar gaf ook een onderricht tijdens een van de Eucharistievieringen, hoe belangrijk vergeven is. Vergeef, zodat wij door kunnen gaan in het leven. Inderdaad, het is voor onszelf heel belangrijk, zodat wij genezen kunnen worden van de pijn. Want als wij niet kunnen vergeven, dragen wij de ellende op onze schouders en dan blijf je steken in die ellende. De inzichten die ik hierdoor heb opgedaan, hebben een bijdrage geleverd en gezorgd dat ik de schepping van de HEER met een bewustere blik waarneem. Ik wil tot slot de zusters, Marlene, Astrid, Dorothy en Pater Kumar hartelijk dankzeggen dat zij ons, behalve de lessen over de Schepper, ook hun ervaringen met ons hebben willen delen, die ons helpen vormen om een goed Christen te zijn in daad en geest.

-door Sutrisni Mitro

No Comments Yet.

Leave a reply